สมรักษ์ชายชราวัยหกสิบกว่ายิ้มบางๆ ให้กับบุตรสาว เขารู้ดีว่าการกลับมาเมืองไทยกะทันหันของบุตรสาวในครั้งนี้มันผิดปกติ แต่เขาก็สงสารลูกสาวเกินกว่าจะไปคาดคั้นหาความจริงใดๆ เพราะเท่าที่สังเกตรดารักษ์กำลังอยู่ในช่วงทุกข์ทรมานใจแสนสาหัสทีเดียว
“มีแขกมาหาน่ะลูก”
คิ้วโก่งงามที่สวยตามธรรมชาติเลิกขึ้นน้อยๆ ดวงตากลมโตหวานฉ่ำเจือไปด้วยความประหลาดใจ “ใครหรือคะพ่อ... รดารู้จักหรือเปล่า”
“พ่อว่าลูกไปดูเองดีกว่า อยู่ที่บ้านพ่อนู้น...”
เมื่อพ่อไม่ยอมบอกรดารักษ์ก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรออกไปอีก แม้จะสงสัยเต็มหัวใจแค่ไหน แต่หล่อนก็เลือกที่จะยิ้มบางๆ ให้กับบิดาแล้วมุ่งหน้าเดินตรงไปยังบ้านพักของท่านทันที สมรักษ์มองร่างอรชรของบุตรสาวไปด้วยสายตาห่วงใย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ายืนมอง และให้กำลังใจตอนบุตรสาวเจ็บปวดเท่านั้น
บ้านของพ่อเป็นบ้านไม้ขนาดสองชั้นหลังเล็กๆ ตั้งอยู่บนเนินสูงทำให้มองเห็นสวนส้มได้ชัดเต็มสอง
