“พี่บอกให้หุบปาก หูแตกหรือไง?!”
“ก็ได้ครับผมจะไม่พูดอะไรอีก ผมจะคิดว่าสิ่งที่เห็นมันคือภาพหลอน เอาล่ะ งั้นคืนนี้ผมจะพารดาไปเที่ยวข้างนอก หวังว่าพี่ราฟคงไม่คิดขัดข้องนะครับ”
ยิ่งเห็นพี่ชายปากแข็งเท่าไหร่ ลิโอเนลก็ยิ่งอยากยั่วมากขึ้นเท่านั้น อยากจะแกล้งให้ราฟาลดิ้นไม่หลุดจะได้เลิกทำเป็นเกลียด ทั้งๆ ที่รักจนหมดใจสักที
“นายจะทำอะไรมันก็เรื่องของนาย ไม่เกี่ยวกับพี่...”
ราฟาลตอบเสียงห้วนจัด อดที่จะตวัดตาคมกริบไปจ้องมองแม่สาวน้อยที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเองนิ่งด้วยความขุ่นเคืองไม่ได้ ไหนบอกว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับน้องชายของเขายังไงล่ะ ไม่เห็นปฏิเสธสักคำ อย่างนี้มันน่าจับล่ามโซ่ไว้กับหัวเตียงนัก
“งั้นก็ดีครับ ผมจะได้สบายใจ รดา... เดี๋ยวไปแต่งตัวนะ ฉันจะพาไปเปิดหูเปิดตาข้างนอก”
“เอ่อ... คือว่า...”
“ไม่ต้องคิดมากน่า ไม่เห็นหรือว่าพี่ราฟอนุญาตแล้วน่ะ”
ลิโอเนลปลายตามองหน้าพี่ชา
