ไหล่กว้างทรงพลังของเขาจะไหวน้อยๆ คล้ายกับไม่แยแสอะไร และนั่นก็ทำให้คนมองอย่างอลิซเจ็บช้ำร้าวรานปานจะขาดใจ
“คำว่าเสียใจมันจะไม่มีทางเฉียดเข้าใกล้หัวใจของผมอีกแล้วล่ะ ไปซะทีเถอะอลิซ ผมเอียนคำพูดของคุณเต็มทีแล้ว เอาคำว่ารักโง่ๆ คำว่ารักเสแสร้งของคุณไปบอกไอ้ผู้ชายไม่มีสมองคนอื่นเถอะ เพราะมันจะไม่มีทางใช้กับผมได้อีกต่อไป...”
“คนใจร้าย... ฉันจะต้องเกลียดคุณให้ได้...”
หญิงสาวคร่ำครวญ เจ็บปวดจนไม่สามารถจะทนยืนต่อไปได้อีก ร่างอรชรค่อยๆ ทรุดฮวบลงกับพื้นห้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จามาลไม่เห็นเพราะเขาหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูห้องเสียก่อน คนตัวโตหยุดเดินก่อนจะพูดวาจาเลือดเย็นออกมาอีก
“ทำไมต้องพยายามด้วยล่ะอลิซ ในเมื่อคุณเกลียดผมจะแย่อยู่แล้วนี่”
แล้วเขาก็จากไป เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามองร่างของหล่อนที่กองกับพื้นไม่ต่างจากเศษขยะเลยแม้แต่นิดเดียว ทุกอย่างจบลงแล้ว ไม่เหลืออะไรให้หวังอีกต
