กันภัยเงียบลงหลังจากฟังที่เจ้านายสาวพูดจบ มือข้างที่สอดเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงกดปลดล็อกรถก่อนจะเปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่ง
“ทำไมถึงคิดว่าเป็นอาจารย์ปรเมศวร์”
“เซนส์ผู้หญิงมันบอก” เธอตอบกลับเขาอย่างตรงไปตรงมา “เหมือนสมองมันสั่งร่างกายอัตโนมัติว่าให้ออกห่างผู้ชายคนนั้น”
เขาพยักหน้ารับทราบในสิ่งที่เธอบอก ก่อนจะโน้มตัวพูดบางอย่างที่ช่วยตอกย้ำว่าสิ่งที่ซิดนีย์คิดอาจเป็นความจริง
“ผมก็รู้สึกแบบนั้น เขาพยายามเข้าหาคุณหนู”
“พี่กันก็สงสัยอีอาจารย์นั่นเหรอ!” ดวงตาสีนิลเป็นประกาย รู้สึกดีใจที่เขาเชื่อความรู้สึกที่ไร้หลักฐานมาพิสูจน์ของตนเอง
“ผมสงสัยทุกคนที่เข้ามาอยู่ในชีวิตคุณหนูนั่นแหละ” ทุกคนที่ไม่รู้จัก ไม่ว่าใครก็ไม่น่าไว้ใจ “คุณหนูนิสัยไม่ดีจะตาย น่าแปลกที่มีคนมาตามคลั่งไคล้ขนาดนี้”
ใบหน้าสวยหันขวับ เมื่อกี้เขาหลอกด่าเธอหรือเปล่า
แล้วที่พูดใส่อารมณ์ขนาดนั้นเพราะห่วง โกรธ หรือหึง?
“แล้วสงสัย
