กันภัยบอกเรื่องที่ต้องบินไปสิงคโปร์เร่งด่วนกับซิดนีย์หลังจากกลับถึงห้องพัก เขากลัวว่าหากบอกตั้งแต่อยู่ที่ออฟฟิศคนตัวเล็กจะปรี่เข้าไปทะเลาะกับเจ้านาย
ซิดนีย์จึงนอนกระฟัดกระเฟียดมองเขาจัดกระเป๋าด้วยความหงุดหงิด ร่างเล็กก่อกวนเขาด้วยการขนเสื้อผ้าที่เพิ่งวางลงในกระเป๋าออกจนบอดีการ์ดหนุ่มต้องเก็บมันกลับเข้าไปใหม่หลายครั้ง
“อย่างอแงครับ” เขาจับมือเธอออกจากเสื้อผ้าตนเองอย่างเบามือ พร้อมกับรวมสองมือซนเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว “ถ้าผมไปช้าก็กลับมาช้านะ”
กันภัยต่อรองกับคนเอาแต่ใจอย่างใจเย็น จากนั้นจึงค่อยๆ ปล่อยมือของเจ้านายสาวให้เป็นอิสระ
“ซิดนีย์ไปด้วย” มือเล็กเริ่มขยุกขยิกอีกครั้ง คราวนี้ซิดนีย์จับกระเป๋าเดินทางของเขาไปมาราวกับจะหาที่ว่างยัดตัวเองเข้าไปอยู่ในกระเป๋าแล้วไปด้วยกัน
“ผมไปไม่กี่วันก็กลับ” เขาไม่ได้อยากปล่อยเรื่องนี้เอาไว้นาน
แต่สารภาพกับนายใหญ่ตอนนี้ไม่ได้ ไม่แน่ว่าหากพูดออกไปตอนนี้
