ห้าปีต่อมา
“จีนี่!! จีนี่ ลูกอยู่ไหน”
เสียงแหลมๆ ของมารดาดังขึ้นในช่วงบ่ายของวันหนึ่ง ซิดนีย์ถือลิปสติกแท่งโปรดของตนเองในมือพร้อมกับตะโกนเรียกลูกสาวคนโตทั่วบ้าน
“จู่นี่!” ยัยตัวแสบตะโกนแข่งกลับมาเช่นเดียวกัน ซึ่งมันดังมาจากทางหน้าบ้าน
ซิดนีย์เดินตามเสียงของลูกสาวออกมาจนเห็นว่าจีนี่กำลังปั่นจักรยานสี่ล้อเล่นกลางแดดบริเวณทางเข้าบ้าน โดยมีบรรดาบอดีการ์ดคอยวิ่งตามประกบ คอยประคองรถจักรยานจากด้านหลัง
“พี่โจ๋ ไม่ต้องตามประคบประหงมขนาดนั้น” ซิดนีย์สั่งบอดีการ์ดเสียงเครียด “แล้วทำไมลูกออกมาเล่นกลางแดดแบบนี้ เข้าบ้านเลยนะ”
“ม่าย~” คำตอบสั้นๆ แต่ชัดเจนและได้ใจความ พร้อมกับสเต็ปต์การหักเลี้ยวขับวนอีกรอบโดยมีบอดีการ์ดวิ่งตามไม่ห่าง
“จีนี่ มาหาหม่ามี้” คราวนี้เสียงเล็กๆ ของหม่ามี้คนสวยแข็งขึ้นหนึ่งระดับ
คิดจะกำราบเด็กดื้อก็ต้องใช้โทนเสียงนี้
ซึ่งมันได้ผล เพราะขาสั้นๆ ใต้กางเกงขาสั้นสีชมพูรีบปั่
