“นี่ไม่คิดจะเฝ้าป๊าหน่อยเหรอ...” เควินถามเสียงอ่อย
“ปะป๊าก็มีน้องคาร่ากับคุณปู่เฝ้าแล้วไงฮะ ไคล์กับโคลินจะไปปกป้องบ้านจากสัตว์ประหลาดต่อ! ปะป๊านอนไปเลยไม่ต้องห่วง!” ไคล์พูดจบก็หันหลังวิ่งตึงตังออกไปพร้อมกับโคลิน ปล่อยให้ผู้เป็นพ่อนอนกะพริบตาปริบๆ ด้วยความปลงตก
“น้องไคล์ น้องโคลิน! อย่าวิ่งเสียงดังสิ ป๊าต้องการความสงบ”
คาร์ลเดินเข้ามาหาปะป๊าด้วยสีหน้าจริงจังแบบฉบับพี่ใหญ่ มือเล็กถือน้ำเปล่าแก้วใหม่มาวางเปลี่ยนให้พ่อบนโต๊ะ ก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้ๆ
“ป๊าปวดหัวมากไหม... คาร์ลจะช่วยดูแลน้องๆ ให้เองป๊าไม่ต้องห่วงครับ พักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ หม่ามี้กลับมาจะได้ไม่ดุปะป๊า” คาร์ลเอ่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่น มือเล็กเอื้อมไปจัดผ้าขนหนูเปียกชุ่มบนหน้าผากพ่อให้เข้าที่อย่างเบามือ
คำพูดของลูกชายคนโตเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่แห้งเหี่ยวของเควิน ชายหนุ่มระบายยิ้มกว้างยกมือขึ้นลูบหัวคาร์ลอย่างแสนรัก
“ขอบคุณมากครั
