ป่าส่วนตัวหลังคฤหาสน์ตระกูลหลง…
“ฟังให้ดีนะเด็กๆ นี่ไม่ใช่การมาเดินป่าปิกนิกกินขนม แต่คือ ‘ค่ายฝึกเอาตัวรอด’ ของตระกูลหลง พวกหนูเกิดมาในครอบครัวมาเฟีย จะมัวแต่ทำตัวอ่อนแอเป็นลูกแหง่ติดหม่ามี้ไม่ได้! วันนี้ป๊าจะสอนให้พวกหนูเป็นยอดมนุษย์!”
หลงไคเหรินในชุดฝึกเต็มยศ สวมแว่นกันแดดยืนเอามือไพล่หลังยืดอกวางมาดเข้มสุดขีด
ตรงหน้าคือกองกำลังก้อนแป้งทั้งห้าคน... คาร์ล เคธี่ ไคล์ โคลิน และไคลีย์ ที่ถูกจับแต่งตัวด้วยชุดลายพรางไซซ์มินิ สวมรองเท้าบูตจิ๋ว ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ (แค่ช่วงห้านาทีแรกเท่านั้น) ส่วนฮานะ ลูกพีช และน้องเล็กอย่างคาร่า ถูกสั่งให้อยู่รอในคฤหาสน์เพื่อความปลอดภัย
“ปะป๊าฮะ...” ไคล์ยกมือขึ้นทำหน้ามุ่ยคิ้วขมวด
“มีอะไร” เควินกดเสียงต่ำดึงหน้าตึง
“ยุงมันกัดตูดไคล์อ่ะฮะ! ค่ายฝึกมาเฟียทำไมยุงเยอะจังฮะ ปะป๊าเอายากันยุงมาฉีดให้ไคล์เดี๋ยวนี้เลยนะ!” ไคล์บิดตัวไปมาเอามือเกาก้
