หลายวันต่อมา..
คลับบิลเลียดใต้ดินระดับวีไอพี ย่านออร์ชาร์ด สิงคโปร์...
สถานที่อโคจรที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่และกลิ่นเหล้าคลุ้ง บรรยากาศภายในห้องวีไอพีส่วนตัวกำลังดุเดือดเลือดพล่าน ไม่ใช่เพราะเกมกีฬาบนโต๊ะสักหลาดสีเขียว แต่เป็นเพราะ‘มวยหมู่’ ที่กำลังซัดกันนัวเนีย
โครมมม!!!
ร่างชายฉกรรจ์รอยสักเต็มแขนลอยละลิ่วไปกระแทกโซฟาตัวใหญ่จนพลิกคว่ำ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของวัยรุ่นหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำก้าวตามไปเหยียบยอดอกซ้ำ
‘โคลิน’ ยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากตัวเองลวกๆ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววโรคจิตนิดๆ ยามที่ได้ออกแรงปะทะ รอยยิ้มแสยะกว้างปรากฏบนใบหน้าขณะมองคู่อริอีกสี่คนที่ยืนล้อมเขาอยู่
“อะไรวะ? มีน้ำยาแค่นี้เองเหรอพวกมึง... กูนึกว่าแก๊งหมาบ้าประจำถิ่นจะแน่กว่านี้ซะอีก” โคลินเอ่ยยียวนกวนประสาท ย่อตัวลงหยิบไม้คิวบิลเลียดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาพาดบ่า
“ไอ้เด็กเวร!! มึงกล้ามาหยามพวกกูถึงถิ่น วันนี้มึงอย่
