เคลียร์กันต่อ (NC25+++)

เควินถอนกายออกเพียงครู่เดียว เขายังไม่หายอยาก ความโหยหาที่สะสมมาสี่ปีมันมากเกินกว่าจะจบลงแค่รอบเดียว ร่างสูงช้อนตัวหญิงสาวที่นอนหอบหายใจรวยรินขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว แล้วเดินตรงไปยังกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ปลายเตียง “ลืมตาฮานะ...” เขาออกคำสั่งเสียงเข้มพร้อมวางเธอลง “ลืมตาดูสภาพตัวเองเดี๋ยวนี้!” ฮานะปรือตาขึ้นมองภาพสะท้อนในกระจกด้วยความพร่ามัว ภาพที่เห็นทำเอาอยากจะกัดลิ้นตาย... ผู้หญิงผมเผ้ายุ่งเหยิงร่างกายเต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงช้ำและรอยกัด ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาและคราบอารมณ์ ดูไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาที่ถูกปู้ยี่ปู้ยำจนพังยับเยิน โดยมีซาตานร้ายยืนซ้อนหลัง แววตาเขาที่มองมาเต็มไปด้วยความหวงแหนและครอบครอง “ดูสิ... สภาพร่าน ๆ แบบนี้ คิดว่าไอ้คู่หมั้นผู้แสนดีของเธอมันจะรับได้ไหม?” เควินกระซิบข้างหู มือหนาเริ่มลูบไล้หน้าท้องแบนราบอีกครั้ง “พะ... พอแล้ว... ขอร้อง...” ฮานะส่ายหน้าขาแข้งสั่นจนยืนไม่อยู่ “ฉันยังไม่อิ่ม...” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหิวกระหายของซาตานร้ายดังก้องอยู่ในโสตประสาท ร่างสูงใหญ่ยืนซ้อนหลังตระหง่านราวกับกำแพงหินที่ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่มีวันหนีพ้น มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้มั่นเพื่อพยุงร่างที่สั่นเทาไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้น จับร่างเปลือยเปล่าพลิกตัวหันหน้ามาสบตา มืออีกข้างจับเรียวขาขาวข้างหนึ่งเธอพาดขึ้นบนบ่าแกร่ง เผยให้เห็นกลีบกุหลาบงามที่บวมช้ำและฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำรักที่ไหลย้อนลงมาตามง่ามขา “อึก... ไม่เอาพอแล้วเจ็บ...” หญิงสาวส่ายหน้าพยายามจะเอาขาลง แต่ท่อนแขนแกร่งกลับล็อกไว้แน่น “มองดูซะฮานะ... มองดูร่องร่านๆ ของเธอที่กำลังจะกลืนกินตัวตนฉันเข้าไป” เควินแสยะยิ้มนัยน์ตาคมกริบจ้องมองจุดเชื่อมต่อระหว่างเขากับเธอด้วยความหลงใหล ก่อนจะค่อยๆ กดสะโพกสอบแนบชิด ดันส่วนหัวบานใหญ่สีเข้มที่แข็งขึงจนเส้นเลือดปูดโปนจ่อเข้าที่ปากทางรักที่ยังคงขมิบตอดรัดอากาศถี่รัว “ซี้ดดดด... แค่จ่อก็ตอดแล้ว... อยากโดนกระแทกแล้วใช่ไหม?” สวบ! “อ๊าาาาาา!!!” ฮานะหวีดร้องเสียงหลง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นด้วยความจุกเสียดเมื่อความใหญ่โตมโหฬารแทรกผ่านกลีบเนื้อนุ่มเข้าไปรวดเดียวจนสุดความยาว ในท่ายืนยกขาข้างเดียวแบบนี้มันทำให้องศาการสอดใส่มันลึกซึ้งกว่าปกติหลายเท่า ปลายหยักมนกระแทกเข้ากับผนังมดลูกอย่างจังจนเธอตาเหลือก “อ่าส์... ลึกฉิบหาย... แน่นไปหมด” เควินครางต่ำในลำคอแหงนหน้าขึ้นสูดปากระบายความเสียวซ่าน กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งจนขึ้นเป็นลอนสวยเหงื่อกาฬเริ่มซึมออกมาตามไรผมและแผ่นหลังกว้าง เขาแช่ค้างไว้ครู่หนึ่งก่อนเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกอย่างเนิบนาบแต่หนักหน่วง ทุกครั้งที่กดกระแทกเข้าไป จงใจบดคลึงจุดกระสันภายในจนร่างบางสั่นสะท้าน ปึ้ก... ปึ้ก... ปึ้ก... “ดูในกระจกสิที่รัก... ดูสิว่าผัวเธอกระแทกเข้าไปลึกแค่ไหน” ก้มลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ มือหนาที่ว่างอยู่เอื้อมมาบีบขยำทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวอย่างมันมือ ปลายนิ้วสะกิดเขี่ยยอดอกสีชมพูระเรื่อจนมันแข็งเป็นไตสู้มือ ฮานะจำใจต้องลืมตาขึ้นมองภาพสะท้อนในกระจกตามคำสั่ง ภาพของผู้ชายตัวโตกำลังโหมกระหน่ำสะโพกเข้าใส่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่สภาพดูไม่ได้ ใบหน้าหล่อซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอขาว ส่วนท่อนล่าง... เชื่อมต่อกันจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว “ฮึก... คนเลว... คุณมันปีศาจ...” ด่าทอเสียงสั่นแต่เสียงที่หลุดรอดออกมากลับกลายเป็นเสียงครางกระเส่า “อ๊ะ... อ๊า... เควิน... อื้อ!” “ปากเก่งจังนะ... แต่ข้างในตอดรัดฉันจนจะขาดอยู่แล้ว” เควินคำรามเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นให้เร็วขึ้นและแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ปึก! ปึก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นแข่งกับเสียงเฉอะแฉะจากน้ำรักที่หล่อลื่นร่องสวาท ยิ่งเขากระแทกแรงเท่าไหร่ร่างฮานะก็ยิ่งโยกคลอนไปตามแรงส่งจนหน้าอกอวบอิ่มกระเด้งกระดอนล่อสายตา “ซี้ดดด... ฮานะ... เมียจ๋า... แน่นดีเหลือเกิน...” คำพูดหยาบโลนหลุดออกมาจากปากมาเฟียหนุ่มไม่ขาดสาย เขาหลงใหลในร่างกายนี้ หลงใหลเสียงครางหวานๆ นี้ จนแทบจะคลั่งตายคาอกเธอ “อ๊ะ... อ๊า... ไม่ไหว... มันลึก... จุก... ฮึก... อื้อ!” เล็บสวยจิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมา ความเจ็บปวดเริ่มจางหายแทนที่ด้วยความวาบหวามที่พยายามปฏิเสธมา “อย่าเพิ่งเสร็จ... ฉันยังไม่ให้เสร็จ!” เมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังจะแตะขอบสวรรค์ เควินก็แกล้งผ่อนจังหวะลง ถอนแก่นกายออกเกือบสุดแล้วกระแทกสวนกลับเข้าไปใหม่เน้นๆ ย้ำๆ ตรงจุดเดิม ปึ้ก! “กรี๊ดดด! อย่าแกล้ง... ฮึก... ทรมาน...” ฮานะร้องไห้โฮร่างกายบิดเร่าด้วยความทรมานที่แสนหวาน มันเหมือนจะถึงแต่ก็ไม่ถึง “อยากเสร็จเหรอ? หืม?” เควินยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้ายจ้องมองเงาสะท้อนใบหน้าแดงก่ำและเต็มไปด้วยอารมณ์ราคะ “ขอก่อนสิ... ขอให้ผัวกระแทกแรงๆ” “มะ... ไม่... ฮึก...” “ไม่ขอเหรอ? งั้นก็ค้างอยู่อย่างนี้แหละ” เขาแกล้งหยุดขยับแช่แก่นกายไว้นิ่งๆ ปล่อยให้ความเสียวซ่านค้างเติ่งจนฮานะแทบขาดใจ หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอทำให้ไม่อยากเอ่ยปากขอร้องเขา แต่ความต้องการทางธรรมชาติมันรุนแรงเกินต้านทาน “ขอ... ขอร้อง... ฮึก... เควิน... ช่วยที...” “ช่วยอะไร? พูดให้ชัดๆ” “ช่วย... อ๊ะ... กระแทก... แรงๆ ฮืออออ” ประโยคน่าอายหลุดออกมาจากปากจนได้ ฮานะหลับตาแน่นด้วยความอับอายแต่วินาทีนี้เธอไม่สนอะไรอีกแล้ว “ดีมากเด็กดี...” เควินยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะจัดให้ตามคำขอแบบทบต้นทบดอก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! เอวสอบซอยยิกจนฮานะตาเหลือก ร่างกายสั่นสะท้านไปทุกสัดส่วน ความเสียวซ่านพลุ่งพล่านราวกับเขื่อนแตก “อ๊าาาา! เควิน! แรงอีก! อ๊ะ... อ๊าาาา!” “ร่านนักนะแม่ตัวดี! ร้องดังๆ ครางชื่อผัวดังๆ” เควินจับเอวเธอแน่นตอกอัดความใหญ่โตเข้าไปไม่ยั้ง ลืมความอ่อนโยนไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่ต้องการปลดปล่อยและครอบครอง ร่างบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ช่องทางรักบีบรัดตัวตนเขาแน่นหนึบ สมองขาวโพลนราวกับระเบิดแตกความสุขสมแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอหวีดร้องออกมาสุดเสียง “กรี๊ดดดดดดดด! อ๊าาาาา!” น้ำรักสีใสพุ่งทะลักออกมาเปรอะเปื้อนหน้าขาแกร่ง แต่เควินยังไม่ยอมหยุด เขายังคงกระแทกกระทั้นต่อไปอย่างบ้าคลั่งเพื่อรีดเร้นน้ำเชื้อทุกหยาดหยดของตัวเอง “อึก... ฮานะ... จะแตกฉันจะแตกแล้ว... ซี้ดดดด!” มาเฟียหนุ่มคำรามลั่น เกร็งสะโพกกระแทกเน้นๆ อีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยธารลาวาร้อนระอุเข้าไปในกายสาวจนล้นทะลัก “อ๊าาาาา...” ฮานะหอบหายใจรวยรินขาที่พาดอยู่บนบ่าเขาร่วงตกลงมาอย่างหมดแรง หากไม่ได้อ้อมแขนแกร่งประคองไว้คงลงไปกองกับพื้น ดวงตากลมโตเหม่อลอยมองภาพในกระจก... ภาพที่น้ำรักสีขาวขุ่นไหลย้อนออกมาจากช่องทางสีสดหยดลงสู่พื้น... แต่ดูเหมือนซาตานร้ายจะยังไม่รู้จักคำว่าพอ... เควินจับเธอหันหลังให้ดันแผ่นหลังบางแนบชิดกับกระจกเย็นเฉียบ มือหนาจับขาเรียวทั้งสองข้างแยกออกกว้าง แล้วสอดใส่ตัวตนที่ยังคงแข็งขึงเข้าไปอีกครั้ง! “ทะ... ทำไม... อึก... ยังไม่พออีกเหรอ...” ฮานะเบิกตากว้างร่างกายระบมไปหมดแล้ว “บอกแล้วไงว่ายังไม่อิ่ม...” มาเฟียหนุ่มกระซิบเสียงพร่า ยกขาข้างหนึ่งเธอขึ้นพาดแขน แล้วเริ่มบทรักบทใหม่ทันทีโดยไม่ให้พัก บทรักอันยาวนานดำเนินต่อไปรอบแล้วรอบเล่า... เควินไม่ยอมหยุดเขาตักตวงความสุขจากร่างกายเธอจนวินาทีสุดท้าย เปลี่ยนท่าทางสารพัดเพื่อสนองตัณหา โดยไม่สนใจเสียงร้องอ้อนวอนของคนตัวเล็ก จนกระทั่ง... “ฮึก... เค... วิน...” เสียงหวานแผ่วเบาลงเรื่อยๆ เปลือกตาบางหนักอึ้งจนฝืนลืมไม่ไหว สติสัมปชัญญะดับวูบลงพร้อมกับความมืดมิดที่เข้าครอบงำ ร่างบางคอพับอ่อนสลบคาอกแกร่งในที่สุด... เควินชะงักเมื่อรับรู้ถึงน้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมาทั้งหมด เขามองใบหน้าซีดเผือดที่หลับสนิทไปด้วยความเหนื่อยอ่อน ความรู้สึกผิดวูบหนึ่งแล่นเข้ามาในใจ... แต่มันก็ถูกกลบด้วยความสะใจที่ได้เธอกลับคืนมา ชายหนุ่มถอนกายออกอุ้มร่างไร้สติกลับไปวางบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ (ขัดกับการกระทำเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว) มือหนาเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าหวานออก จ้องมองใบหน้ายามหลับที่คะนึงหา นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากบวมเจ่อเบา ๆ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากมนด้วยความหวงแหน “พักซะคนเก่ง...” กระซิบเสียงแหบพร่าเช็ดทำความสะอาดให้อย่างเบามือ ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าให้ “ตื่นมาเมื่อไหร่... เราค่อยมาเคลียร์กันต่อ” นัยน์ตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์...