ฮานะจำต้องยอมนั่งลงกินอาหารเช้าฝีมือมาเฟียหนุ่มอย่างเสียไม่ได้ เพราะร่างกายที่บอบช้ำและอ่อนเพลียที่ถูกเขารังแกอย่างหนักหน่วงเมื่อคืนมันประท้วงจนแสบกระเพาะไปหมด
หญิงสาวกินอาหารเช้าโดยมีสายตาคมกริบของหลงไคเหรินนั่งเท้าคางจ้องมองอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาตลอดเวลาจนคนถูกมองรู้สึกหมั่นไส้
ทันทีที่รวบช้อน ฮานะก็เชิดหน้าขึ้น เอ่ยคำขาดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“กินเสร็จแล้ว... ทีนี้คุณก็ลงไปซื้อ ‘ยาคุม’ มาให้ฉันได้แล้ว”
“หืม?” เควินเลิกคิ้วสูงแสร้งทำหน้างุนงง “ยาคุม? จะกินไปทำไม”
“นี่คุณแกล้งโง่หรือโง่จริงๆ เมื่อคืนคุณ... คุณไม่ได้ป้องกัน แถมยังทำแบบนั้นตั้งหลายรอบ ถ้าฉันท้องขึ้นมาจะทำยังไง!” ฮานะหน้าแดงก่ำ กัดฟันพูดด้วยความอับอายและโมโห
“อ้าว... ก็ดีสิครับ” เควินยิ้มกริ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนตัวเล็ก แววตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์ “น้องคาร์ลจะได้มีน้องไง เป็นลูกคนเดียวคาร์ลคงเ
