เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเที่ยงคืนกว่า...
ภายในห้องนอน... หลังจากสงครามกล่อมทารกแฝดให้หลับลงได้สำเร็จ หลงไคเหรินก็เดินลากขาสะเปะสะปะเข้ามาในห้อง สภาพชุดนอนยับยู่ยี่ผมเผ้าชี้ฟูดูหมดสภาพยิ่งกว่าฟัดกับหมา
เควินเดินตรงดิ่งมาที่เตียงทิ้งตัวลงนอนแหมะซุกหน้ากอดเอวภรรยาตัวน้อยที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่
“เมียจ๋า... ป๊าเหนื่อยจังเลยครับ... หนูเก่งมากที่เลี้ยงคาร์ลคนเดียวมาได้ตั้งสี่ปี”
น้ำเสียงทุ้มอู้อี้ดังออดอ้อนอยู่ตรงหน้าท้องแบนราบ ชายหนุ่มไถใบหน้าหล่อเหลากับความนุ่มนิ่มอย่างต้องการกำลังใจ
“โอ๋ๆ คนเก่งของหนู วันนี้พี่เควินเก่งมากเลยนะคะ กล่อมไคล์กับโคลินหลับได้โดยที่ไม่ต้องให้หนูช่วยเลย” ฮานะวางหนังสือลง ลูบกลุ่มผมหนาเบาๆ อย่างแสนรัก “เมื่อยตรงไหนไหมคะ ปวดแขนรึเปล่า อุ้มลูกตั้งนาน”
“ปวดไปหมดทั้งตัวเลยครับ ไคล์กับโคลินตัวหนักขึ้นทุกวัน ถีบป๊าเก่งด้วย... พี่ต้องกล่อมตั้งสองชั่วโมงกว่าสองแสบจะหลับไ
