บรรยากาศภายในรถไม่ได้อึดอัดเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่าเส้นทางที่รถกำลังมุ่งหน้าไปกลับไม่ใช่ทางกลับห้องเช่าของฮานะ แต่เป็นเส้นทางที่คุ้นเคยซึ่งมุ่งตรงไปยังคอนโดหรูใจกลางเมืองของเขา
"พี่จะพาหนูไปคอนโดพี่เหรอคะ?" ฮานะเอ่ยถามขึ้นมาทำลายความเงียบ แต่ไม่ได้มีน้ำเสียงหวาดระแวงเหมือนเคย
"อืม... หรือมีปัญหา?" เควินตอบเสียงห้วนโดยไม่ละสายตาจากถนน
"เปล่าค่ะ" คนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆ
หญิงสาวหันไปมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนขับรถ วันนี้เขาทำเพื่อเด็กๆ มากเหลือเกิน ภาพทุกอย่างรุมล้อมยังคงตราตรึงอยู่ในใจ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหลอาบเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวดที่เคยถูกเขากระทำจนหมดสิ้น
"ขอบคุณนะคะ"
ฮานะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง รอยยิ้มหวานสดใสที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมาปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย มันเป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงๆ
เควินชะงัก หางตาตวัดมามองคนข้างๆ ก่อนจะลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น... รอยยิ
