หลายวันผ่านไป...
ความเงียบเหงาและอ้างว้างเข้าปกคลุมพื้นที่ทุกตารางนิ้ว นับตั้งแต่วันนั้นที่เควินเดินหันหลังออกจากห้องไป เขาก็ไม่ได้กลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย
หญิงสาวนั่งมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ว่างเปล่าครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีข้อความ... ไม่มีการโทรกลับ... มีเพียงความเงียบที่แสนจะทรมาน
ข้อความนับสิบที่ส่งไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง ทั้งเรื่องอาหารการกิน เรื่องสุขภาพ ล้วนถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีแม้แต่สถานะ ‘อ่านแล้ว’
เขาหายไป... หายไปราวกับพยายามจะตัดเธอออกจากชีวิต
“พี่เควิน... พี่โกรธฮานะเรื่องอะไรกันแน่...”
เสียงหวานพึมพำกับตัวเองขณะนั่งมองอาหารบนโต๊ะที่เย็นชืดมาหลายวัน ทั้งที่ตั้งใจฝึกทำอาหาร ทำเมนูใหม่ๆ รอเขาทุกเย็น หวังว่าเขาจะกลับมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน แต่สุดท้าย... ก็ต้องเทมันทิ้งลงถังขยะไปพร้อมกับหยาดน้ำตา
ความอดทนของคนรอมันมีขีดจำกัด เมื่อความอึดอัดในใจมันพองโตจนแทบจะระเบิด ฮานะจึงตัด
