หลายวันผ่านไป...
เวลา 18.00 น.
หน้ามหาวิทยาลัยรัฐฯ แห่งหนึ่ง
ร่างบางในชุดนักศึกษาก้าวเดินออกมาจากประตูรั้วมหาวิทยาลัยด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าฝีเท้าที่กำลังจะมุ่งหน้าไปป้ายรถเมล์กลับต้องชะงักกึก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับรถสปอร์ตซูเปอร์คาร์สีดำคันหรูที่จอดเด่นตระหง่านอยู่ริมฟุตปาธ
กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายภายใต้แว่นกันแดดสีชาที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน
ฮานะกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำใจเดินเข้าไปหา
“วันนี้เธอมีเรียนถึงบ่ายสาม ทำไมเพิ่งออกมา” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ เขาขับรถมารอตั้งแต่บ่ายกว่าๆ จนถึงตอนนี้
“เอ่อ... พอดีอาจารย์ให้ช่วยงานค่ะเลยเลิกช้า” ฮานะตอบเสียงแผ่ว ก้มหน้าบีบมือตัวเองแน่น
“อืม... วันนี้ไปค้างคอนโดฉัน”
ประโยคบอกเล่าที่แฝงไปด้วยคำสั่งทำเอาคนฟังหน้าซีดเผือด ฮานะรู้ดีว่าคำว่า ‘ค้างคอนโด’ ของเ
