เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำ...
เด็กๆ ทั้งสามคนถูกจับอาบน้ำเปลี่ยนชุดและหลับสนิทไปนานแล้ว ทว่าในห้องนั่งเล่นกลับกำลังครึกครื้นไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงแก้วไวน์กระทบกัน
บนโต๊ะมีขวดไวน์ราคาเหยียบแสนวางเรียงรายอยู่สามสี่ขวดที่ถูกเปิดจนเกลี้ยง ทีแรกฮานะกับลูกพีชปฏิเสธเด็ดขาดว่าจะไม่ดื่ม แต่พอเจอสกิลการหว่านล้อมระดับปรมาจารย์ของคุณนายแคร์ สองสาวก็จำต้องจิบเป็นมารยาท...
แต่จิบไปจิบมาบรรยากาศพาดื่มด่ำกับรสชาติไวน์ชั้นเลิศ ทำเอาสองสาวที่คอพับคออ่อนเมาปลิ้นจนแทบจะเลื้อยไปกับโซฟา ในขณะที่ตัวตั้งตัวตีอย่างคุณนายแคร์กลับนั่งจิบไวน์หน้าตาเฉย ไม่มีอาการสะทกสะท้านเลยสักนิด!
“ผู้ชายตระกูลหลงน่ะนอกจากหล่อและรวยนอกนั้นไม่มีอะไรดีสักอย่าง! มันไว้ใจไม่ได้! มันชอบใช้กำลัง!” แคร์ยุแยงตะแคงรั่วชูแก้วไวน์ขึ้น
“ช่ายยยย! ฮานะเห็นด้วยที่สุดเลยค่ะม๊า!”
ฮานะในสภาพหน้าแดงก่ำตาฉ่ำเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ พยักหน้าหงึ
