สองเดือนต่อมา... หลังจากทริปผลิตทายาท ณ มหานครปารีส
บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะสดใส กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงโวยวายดังลั่นมาจากห้องอาหาร ทำเอาเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านถึงกับยืนตัวลีบติดกำแพง
“แหวะ! เอาออกไปเลยนะอาหยาง! กลิ่นอะไรเนี่ย เหม็นคาวฉิบหาย!”
หลงไคเหรินยกมือขึ้นปิดจมูกใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด หันหน้าหนีจานอาหารเช้าตรงหน้า
“เอ่อ... แต่นี่ไข่ดาวกับเบคอนทอดกรอบของโปรดนายเลยนะครับ ผมให้เชฟทำมาแบบพิเศษเลยนะ” อาหยางทำหน้าเลิ่กลั่ก ถือจานอาหารค้างไว้ด้วยความงุนงง
“ของโปรดบ้าอะไร! กลิ่นมันเหม็นเน่าเหมือนปลาตายมาสามวัน! บอกให้เอาออกไปไง กูจะอ้วก! แหวะ!” เควินทำท่าพะอืดพะอมโบกมือไล่ลูกน้องอย่างหงุดหงิด อารมณ์เสียสวิงขึ้นลงจนคนทั้งบ้านเดาใจไม่ถูก
ฮานะที่เพิ่งเดินจูงมือคาร์ลเข้ามาในห้องอาหาร ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ หญิงสาวมองสามีที่กำลังนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะ สภาพหมดเรี่ยวหมดแรงต่างจากคนบ้าพลั
