ชดเชยเวลาที่หายไป

หนึ่งสัปดาห์หลังงานแต่ง... ภายในห้องนอนฮานะค่อยๆ ลืมตาขึ้นหญิงสาวขยับตัวหวังจะซุกหาไออุ่นจากแผงอกกว้างของสามีเหมือนทุกวัน ทว่าสิ่งที่พบกลับมีเพียงความว่างเปล่า “พี่เควิน... ไปไหนแต่เช้านะ” พึมพำก่อนจะพยุงร่างลุกจากเตียงเดินออกจากห้องนอน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเช้าลอยแตะจมูกมาแต่ไกล ฮานะเดินตามกลิ่นนั้นไปจนถึงหน้าห้องครัว และพอเดินเข้าไปเท้าเล็กชะงักกึกรอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าหวานโดยอัตโนมัติ ทายาทมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ลูกน้องนับพันต่างเกรงกลัว ตอนนี้กำลังสวมผ้ากันเปื้อนสีชมลายคิตติ้ (ที่เธอเป็นคนซื้อให้) ยืนถือตะหลิวอยู่หน้าเตาข้างๆ เขามี ‘เชฟตัวจิ๋ว’ อย่างน้องคาร์ลที่สวมผ้ากันเปื้อนลายเข้าชุดกัน กำลังยืนอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กเพื่อช่วยปะป๊าคนเก่งทำอาหาร “ระวังร้อนนะครับคาร์ล ถอยออกมานิดหนึ่งลูก เดี๋ยวโดนน้ำมันกระเด็นใส่” เควินเอ่ยเตือนลูกชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ฝ่ามือหนาคอยกันร่างเล็กๆ ข