คราม กำลังนั่งอยู่ตามลำพังในห้องพักของเขา ความเงียบ ที่เคยเป็นที่หลบภัยตอนนี้กลับกลายเป็นเสียงก้องกังวานของ ความโดดเดี่ยว เขา เพิ่งหยุดการตรวจสอบแบบแปลนโครงสร้างตึกชุดใหม่ ใบหน้า ของเขาอิดโรยจากความตึงเครียดของการต่อสู้ภายในที่ดำเนินมาตลอดสามสัปดาห์
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือน ข้อความเข้าก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่ คราม ไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบในทันที เขา จ้องมองโทรศัพท์เหมือนมันเป็นวัตถุอันตราย ความเคยชิน สอนให้เขาเตรียมพร้อมรับ คำสั่ง เสมอ
เมื่อเขาตัดสินใจหยิบมันขึ้นมา ข้อความ นั้นปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน มัน ไม่ใช่ข้อความเรียกร้อง แต่ เป็นข้อความแห่งการ ปลดปล่อย
ปลายฟ้า: " พี่คราม ! ฉัน ทำ กาแฟ เอง ได้แล้ว ค่ะ ! รสชาติ มัน ไม่สมบูรณ์แบบ ! แต่มัน เป็น ความสุข ! ฉัน เข้าใจ แล้ว ค่ะ ! ฉัน รัก พี่ ... ในฐานะ คนรัก ! ที่ เท่าเทียม กัน ! ฉัน จะไม่ ขอร้อง ให้ พี่ กลับมา ! แต่ ฉัน จะ รอ !
