คราม ขับรถมาถึงเมืองหลักทางภาคเหนือในยามบ่าย แสงแดด อ่อนๆ สาดส่องกระทบใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการขับรถข้ามคืน เขา มาถึงแล้ว สถานที่ ที่ ปลายฟ้า น่าจะอยู่ สถานที่ ที่เป็น จุดเริ่มต้น ของ อิสรภาพ ที่เธอเลือก แต่ ความรู้สึก แรกที่พุ่งเข้าใส่ คราม ไม่ใช่ความหวัง แต่ คือ ความสิ้นหวัง
คราม จอดรถไว้ริมถนน ทอดสายตา มองไปยังทิวทัศน์ภูเขาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เขา รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียง จุดเล็กๆ ที่สูญเสียใน ความว่างเปล่า ที่ยิ่งใหญ่ นี่ ไม่ใช่ห้องบรรยาย ไม่ใช่ ตึกคณะ นี่ คือโลกที่ ตรรกะ ของ วิศวะกร ใช้ไม่ได้
คราม: (ในความคิด: ฉัน มาถึง แล้ว ! ฉัน มาถึง ... ในเขาวงกต ที่ ไร้กำแพง ! ฉัน ทิ้ง เหตุผล ไว้ที่ กรุงเทพฯ ! ฉัน ทิ้ง แผนผัง ที่ เคย กำหนด ไว้ ! ฉัน มา พร้อมกับ เพียง ความรัก ที่ บ้าคลั่ง ! เธอ อยู่ ใน ภูเขา ลูกไหน ! เธอ ซ่อน ตัว อยู่ใน ป่า แห่งใด ! ฉัน ... ฉัน จะ หา เธอ
