คราม ขับรถออกจากลำปางได้สองวัน เขา มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือที่ไกลกว่าเดิม ใช้ ความมุ่งมั่น ที่บ้าคลั่งเป็นเชื้อเพลิง ร่างกาย ของเขาไม่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ ใบหน้า ซีดเซียว แต่ แววตา กลับลุกวาวด้วย พันธสัญญา ที่เขาให้ไว้กับตัวเอง เขา เพิ่งจะเซ็นเอกสาร ขาย คอนโด ที่เขาเคยภาคภูมิใจที่สุดทิ้งไป เงิน ก้อนใหญ่ถูกโอนเข้าบัญชี เพื่อ เป็นทุนในการเดินทางที่ไร้จุดหมายนี้
เขา จอดรถพักที่จุดชมวิวแห่งหนึ่งในอำเภอเล็กๆ ที่ เต็มไปด้วย ขุนเขา ความเงียบ ที่นี่ มัน น่ากลัว เพราะ มัน สะท้อน ความว่างเปล่า ภายในหัวใจของเขา
โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น หน้าจอ แสดงชื่อ โอม เพื่อนสนิทที่กำลังจัดการเรื่อง การเงิน และ การขาย ทรัพย์สิน ให้เขา คราม กดรับสายด้วย ความเหนื่อยล้า
คราม: ( เสียง แหบและเบา) " ว่าไง โอม ! เรื่อง คอนโด เรียบร้อย แล้ว ใช่ไหม ! รีบ โอนเงิน เข้าบัญชี กู ให้เร็วที่สุด ! กู ต้อง เดินทางต่อ ! กู รู้สึก
