ทันทีที่ คราม ผละออกมาจาก ปลายฟ้า เขา ยังคงคุกเข่าอยู่เหนือร่างของ เธอ ลมหายใจ ของ คราม หอบหนักและร้อนระอุ เขามอง ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของ ปลายฟ้า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วย ความหวงแหน ความบ้าคลั่ง และ ความรู้สึกผิด ที่ปะปนกันอย่างสับสน
ปลายฟ้า หันหน้าหนี เธอ กอดตัวเองไว้แน่น ไหล่ ของเธอสั่นเทาจากการสะอื้นที่ถูกกดไว้ ความขยะแขยง ต่อ คราม และ ความรังเกียจ ต่อ ตัวเอง ที่อ่อนแอจนไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ถาโถมเข้าใส่ เธอ พยายามรวบรวม สติ และ แรงกาย ที่เหลืออยู่
ปลายฟ้า: (เสียงแหบพร่าและเย็นชา เธอใช้มือปาดน้ำตา ออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว) "ปล่อย น้อง! พี่คราม... พี่ กำลังทำให้ น้อง เกลียด พี่! น้อง บอกว่า น้อง ไม่ สมยอม! พี่ ได้ยินไหม! พี่ มัน เห็นแก่ตัว! พี่ ทำลาย ทุกสิ่ง ที่ เรา เคยมี... พี่ ทำลาย น้อง!"
คราม: ( คราม เอื้อมมือไป สัมผัส แก้มของเธอ แต่ ปลายฟ้า สะบัดหน้าหนีอย่างรุนแรง ราวกับถูกไฟลวก มือ
