ในห้องเก็บของที่มืดมิดและอับชื้น ปลายฟ้า และ คราม นั่งอยู่บนกองกล่องกระดาษด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายกว่าเดิมมาก ความเย็นชาที่เคยเป็นกำแพงได้พังทลายลงระหว่างบทสนทนาที่จริงใจเมื่อครู่ แต่ ความรู้สึก ตื่นตระหนก จากการถูกขัง และ กลิ่นอับ ก็ยังคง เป็นปัญหา
ปลายฟ้า: ( เธอ ยกมือ ขึ้นมา ปัดปอยผม ที่ เปียกชื้น ด้วย ความร้อน ออก ใบหน้า ที่ มองเห็น ได้รางๆ ดู อ่อนล้า ) "พี่คราม คะ! ฉัน รู้สึกว่า มัน เริ่ม หายใจ ลำบาก แล้ว ค่ะ! หรือ ว่า อากาศ มัน เบาบาง ลงไป จริงๆ คะ! ฉัน ไม่อยาก จะ เป็นลม ไปใน สภาพ แบบนี้ เลย ค่ะ!"
คราม: ( เขารีบ ลุกขึ้น ยืน แล้ว เดินเข้าไป ใกล้ ปลายฟ้า ด้วย สีหน้า ที่ เป็นกังวล อย่างยิ่ง เขา กวาดสายตา มองหา ช่องระบายอากาศ ) "ทนอีกนิด นะ ฟ้า! พี่ ก็รู้สึก เหมือนกัน ครับ! พี่ ว่า ใครสักคน ต้อง มาเห็น เรา แล้ว ล่ะ! เอาอย่างนี้ ... เรามา ทุบ ประตู ครั้งสุดท้าย ดีกว่า ครับ! ถ้า ยังไม่มี ใครม
