แม่บ้านสาวพรหมจรรย์
บทที่ 7
“ทำไมล่ะ หรือว่ากลัวถูกไล่ออก เอาอย่างนี้ไหม พี่สัญญาว่าจะมาส่งพราวก่อนเที่ยงคืน” อภิชัยพยายามคะยั้นคะยอ แต่พราวเนตรไม่เห็นด้วย
“ยังไงก็ไม่ได้หรอกค่ะพี่ชัย พราวทำผิดกฎของที่นี่ไม่ได้หรอกค่ะ พราวไม่อยากถูกไล่ออก”
อภิชัยได้ยินก็ชักโมโห
“ถ้าที่นี่มันกฎมากมายนัก พราวก็ออกไปหางานที่อื่นทำสิ ไม่เห็นต้องทนให้ไอ้ผู้ดีพวกนี้มันโขกสับเลย เดี๋ยวพี่พาไปหางานทำเอง”
มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้อภิชัยยังตกงานอยู่เลย!
“พ่อกับแม่คงไม่ยอมออกไปจากที่นี่หรอกค่ะ พวกท่านทำงานที่นี่มาตั้งค่อนชีวิตแล้ว พี่ชัยกลับไปเถอะนะคะ พราวขอตัวกลับเข้าบ้านก่อน”
หล่อนตัดบทและเดินหนี แต่ถูกอภิชัยตามมาคว้าแขนเอาไว้ พร้อมกับดึงเข้าไปกอด
“พี่ชัย ปล่อยพราวนะ” พราวเนตรตกใจดิ้นรนหนีสุดแรงจนเป็นอิสระ
“ทำไมล่ะ เราเป็นแฟนกันนะพราว ทำไมพี่ถึงจะกอดพราวบ้างไม่ได้ ตั้งแต่เราคบกันมาหลายปี พี่ไม่เค
