แม่บ้านสาวพรหมจรรย์
บทที่ 9
พราวเนตรที่หิ้วตะกร้าดอกไม้ผ่านลานหน้าคฤหาสน์ตอนเย็นรีบก้าวเท้าเร็วยิ่งขึ้น เมื่อรถสปอร์ตคันงามของคีแรนแล่นเข้ามาจอดตรงหน้าพอดิบพอดี
“ทำไมถึงโชคร้ายแบบนี้นะ”
หญิงสาวถามตัวเองเบาๆ ในลำคอและยิ่งเร่งฝีเท้า แต่ไม่ทันกาล เพราะคีแรนก้าวลงมาจากรถพร้อมกับผู้หญิงคนใหม่ พร้อมกับตะโกนเรียกหล่อนเสียก่อน
“พราวเนตร”
หล่อนชะงักเท้ากึก หน้าตาซีดเผือด รู้สึกราวกับกำลังจะถูกจับโยนลงไปในนรกไม่มีผิด
“ฉันเรียกทำไมไม่หันมา หรือว่าหูตึง”
หล่อนจำต้องค่อยๆ หมุนตัวไปเผชิญหน้ากับคนตัวโต แววตาของเขาทำให้หล่อนยิ่งตัวสั่น
“คือพราว...”
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ ขึ้นไปหาฉันที่ห้องด้วย”
หล่อนเงยหน้ามองเขาทันทีด้วยความตกใจ “ให้พราว...ขึ้นไปพบเหรอคะ”
“ใช่ ทำไม หรือว่าจะขัดคำสั่ง”
หล่อนรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“ปละ เปล่าหรอกค่ะ”
นี่เขาจะให้หล่อนไปหาทำไมกันนะ หรือว่ามีเรื่องจะดุด่าต่อว่าหล
