-29- ขอโอกาส
ปอไหมกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาจากชั้นสอง เพราะได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากติณณภพ
"มีอะไรรึเปล่าค่ะ" ปอไหมเดินลงมาหยุดยืนที่หน้าติณณภพ
"ไหม!" ติณณภพเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะพุ่งเข้ากอดร่างบางเต็มรัก "อย่าไปได้ไหม" ใบหน้าคมคายซบลงบนหน้าท้องแบนราบอย่างหวงแหน
"ฉะ...ฉันไม่ได้ไปไหนคะ แค่เอาแก้วมาเก็บ เลยเดินขึ้นหยิบชุดนอนของคุณมาให้"
ปอไหมตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เธอไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อน ยิ่งร้องเพราะเธอหายไปด้วยแล้วมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ
"ถ้าฉีกสัญญาแล้วเธอจะยังอยู่กับฉันไหม"
"ก็...ถ้าฉีกสัญญาแล้ว ฉันจะอยู่กับคุณในฐานะอะไรล่ะคะ ฉันก็ต้องไปตามทางของฉันสิ"
"ถ้าฉันขอให้เธออยู่ต่อในฐานะคนรักล่ะ"
"..."
"เธอจะอยู่กับฉันไหม"
"คุณ..."
"อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะ"
"ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงไม่ลังเลที่จะตอบตกลง แต่ตอนนี้มัน...."
"ขอแค่เธอให้โอกาสฉันก็พอ ฉันสัญญาจะทำให
