แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านหนาทึบเข้ามาในห้องนอนที่เย็นเฉียบ เครื่องปรับอากาศทำงานเงียบเชียบขัดกับพายุอารมณ์ที่เพิ่งพัดผ่านไปเมื่อคืน พิมพายน์ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง เปลือกตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ความเจ็บระบมแล่นพล่านไปทุกสัดส่วน โดยเฉพาะข้อมือและข้อเท้าที่มีรอยช้ำเป็นวงแดงชัดเจนจากการถูกเนคไทมัดตรึงไว้ตลอดทั้งคืน... ย้ำเตือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ฝันร้าย
เธอขยับตัวหนีทันทีที่เห็นร่างสูงของคนที่นอนตะแคงเท้าแขนมองเธออยู่ ไมล์สอยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดกางเกงขายาวดูสบายตา ใบหน้าสดใสและอิ่มเอิบ ผิดกับปีศาจร้ายเมื่อคืนราวกับคนละคน แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู
"ตื่นแล้วเหรอครับ..." เขายิ้มละมุน เอื้อมมือไปหยิบหลอดยาแก้ฟกช้ำที่หัวเตียง
"มาครับ... ให้ผมทายาให้นะ แดงหมดเลย"
เพี้ยะ! พิมพายน์ปัดมือเขาออกอย่างแรง ขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมา
