ความเงียบสงัดยามดึกปกคลุมบ้านหลังใหญ่ที่ไมล์สสร้างขึ้นเพื่อเป็น กรงรัก ที่อบอุ่นที่สุดสำหรับครอบครัว แต่ความสงบนั้นถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องครางแผ่วเบาที่ดังมาจากคนข้างกาย
ไมล์สสะดุ้งตื่นทันที สัญชาตญาณความเป็นพ่อ (ความเป็นผัวขี้ระแวง) ทำงานฉับพลัน เขาพลิกตัวไปเปิดโคมไฟหัวเตียง
"พายน์ เป็นอะไรครับ?"
ภาพที่เห็นทำเอาหัวใจแกร่งกระตุกวูบ พิมพายน์หน้าซีดเผือด มือจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มกรอบหน้า และที่สำคัญ... เลือดสีสดที่ซึมเปื้อนชุดนอนสีขาวและไหลนองลงบนที่นอน
"ไมล์ส เจ็บ พายน์เจ็บ" เธอบอกเสียงสั่น น้ำตาไหลพราก
"เลือด... ลูก..."
สมองของไมล์สขาวโพลนไปชั่วขณะ ความกลัวที่จะสูญเสียคนรักแล่นปราดไปทั่วร่างจนมือไม้สั่นเทา เขาไม่รอช้ารีบรวบตัวภรรยาขึ้นแนบอกทันทีโดยไม่สนเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อน
"ไม่ ไม่เอาแบบนี้..." ไมล์สหน้าซีดเป็นไก่ต้ม มือไม้สั่นเทาขณะรวบตัวภรรยาขึ้นแนบ
