วาจาที่จอมโอหังพ่นออกมาทำให้คนฟังกลอกตาขึ้นฟ้า
“หยุดเอาคำว่าผัวมาอ้าง แล้วก็หยุดมโนว่าฉันเป็นเมียคุณเสียที ฉันไม่ใช่เมียคุณ ส่วนคุณก็ไม่ใช่ผัวฉัน” หญิงสาวสวนกลับเสียงแข็งๆ ก่อนจะเชิดหน้าเอ่ยต่อ “ฉะนั้นอย่ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน! อย่ามายุ่งเกี่ยวอะไรกันอีก ในเมื่อหย่ากันแล้วก็ควรจะจบๆ กันไป ทางใครทางมัน!”
“จะเอาอย่างนี้จริงๆ ใช่ไหม!”
“ใช่!”
“โอเค” เขาพยักหน้า แล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “ผมไม่ไปส่งนะ”
ปิยฉัตรไม่ตอบโต้อะไรทั้งสิ้น ในวินาทีที่เขาเปิดประตูให้ เธอก็ผลุนผลันออกมาในสภาพตาแดงเกือบจะร้องไห้ กดโทรหาวาโยมือไม้สั่น ในใจก็ได้แต่บอกตัวเองว่า…จบแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว
โทรศัพท์ที่ตั้งระบบสั่นเอาไว้ในเวลาทำงานสั่นแล้วดับไป เป็นอย่างนั้นอยู่หลายครั้ง ขณะที่เจ้าของมันกำลังขบปากอย่างกลัดกลุ้ม สีหน้าไม่สู้จะดีนัก เพราะรู้แก่ใจว่าผู้โทรมาประสงค์สิ่งใด หากแต่สุดท้ายก็จำต้องสูดลมหายใจเข้าลึก
