“ยังจะหาข้อแก้ตัวให้มันอีกนะ” เขามองค้อนเธอเข้าให้ แต่หญิงสาวกลับยิ้มออกมากับท่าทางหงุดหงิดนั้น
“พลอยไม่ได้แก้ตัวแทนเค้าค่ะ แค่วิเคราะห์ดูเท่านั้น ไปค่ะ เข้าบ้านก่อนนะคะ เดี๋ยวพลอยหาน้ำแข็งมาประคบแก้มให้ก่อน ดูท่าพรุ่งนี้คงได้เขียวช้ำจนไปทำงานไม่ได้แน่เลย ไหนจะแผลที่ปากอีก เจ็บมากมั้ยคะ”
“เจ็บกายไม่เท่าเจ็บใจหรอกครับ”
พลอยชนันท์ส่ายหน้าน้อยๆ เพราะพอจะเดาออกว่าเขาเจ็บใจเรื่องไหน เธอจึงไม่อยากต่อคำให้มากความ
“อย่าขี้งอนสิคะ เข้าบ้านเถอะค่ะ จะได้ทำแผลกัน”
หญิงสาวคว้ามือหนามากุมไว้ก่อนจะจูงเขาเข้าไปด้านใน และเมื่อเห็นมือของตนอยู่ในมือเล็ก อารมณ์ที่คุกรุ่นก็ค่อยๆ คลายลงไปทีละน้อย สุดท้ายก็ไม่อาจกลั้นยิ้มเอาไว้ได้อีกต่อไป
“โอ๊ย! เบามือหน่อยสิครับพลอย ผมเจ็บนะแล้วก็แสบมากด้วย” คนตัวใหญ่แกล้งร้องโอดโอยเมื่อเธอแตะสำลีลงตรงมุมปากเบาๆ เท่านั้น
“จะแสบอะไรคะ แค่น้ำเกลือไม่ใช่แอลกอฮอลล์ซะหน่อย”
