เวลาเลิกงานของเย็นวันเดียวกันนั้น..
"รอนานไหมลูก" คมสันจอดรถได้ก็รีบเดินมาหาลูกสาวที่นั่งรออยู่ศาลารอรถที่หน้าบริษัท
"ไม่นานค่ะ แต่ว่าพ่อเป็นอะไรหรือเปล่า" ถ้าเธอเอามอเตอร์ไซค์มาป่านนี้คงได้กลับบ้านไปหาลูกแล้ว แต่เมื่อเช้าพ่อเป็นคนมาส่ง
"ก็รถน่ะสิมันเกเรนิดหน่อย"
"ดีแล้วล่ะค่ะที่พ่อไม่เป็นอะไร กลับบ้านก่อนดีกว่าค่ะคิดถึงฟ้าใสแล้ว"
นั่งรถมาร่วมครึ่งชั่วโมงได้ก็ถึงบ้าน แต่ถ้าขับมอเตอร์ไซค์ก็เป็นชั่วโมง
"???" ยังไม่ได้ก้าวลงรถเลยด้วยซ้ำ ใบหน้างามแดงก่ำขึ้นมา หัวใจเต้นแรง มือไม้สั่น เท้าแทบจะไม่มีแรงก้าวลงจากรถ เมื่อเห็นบ้านข้างๆ มีรถเก๋งคันที่คุ้นตาจอดอยู่
หญิงสาวต้องได้รีบดึงสติตัวเองให้กลับมา แล้วทำเป็นเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอหยิบเอากระเป๋าสะพายแล้วลงจากรถ
"ฟ้าใสแม่กลับมาแล้วจ้า" พอก้าวเข้ามาถึงข้างในเท้าเรียวถึงกับหยุดชะงักอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่กำลังอุ้มลูกสาวของ
