ร่างกายของเธอคล้อยตามเขาไปมาก แต่ห้วงหนึ่งของจิตใจบอกให้พอแค่นี้เถอะ จนดินต้องค่อยๆ ปล่อยจูบออกแบบเสียดาย เมื่อสัมผัสได้ว่าเธอไม่อยากให้เขาจูบ
"เราขอโทษ" ชายหนุ่มเอ่ยคำขอโทษในขณะที่ริมฝีปากยังอยู่ใกล้
"นายกลับไปเถอะ" หญิงสาวไม่กล้ามองสบตาเลยด้วยซ้ำถึงแม้ว่าจะอยู่ในความมืดก็ยังพอมองเห็นอยู่
"ขอค้างที่นี่ได้ไหม สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร"
"บ้านนายก็อยู่ใกล้แค่นี้จะมาค้างที่นี่ทำไม"
"ก็เพราะบ้านหลังนี้มีเธออยู่ไง"
ดวงตากลมกรอกมองขึ้นสบตา แบบห้ามไม่ได้เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด
"ก็ได้แต่นายต้องออกไปแต่เช้านะอย่าให้พ่อกับแม่เห็น" ว่าแล้วเธอก็เดินไปนอนลงที่เตียง แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ ที่เธอไม่อยากให้พ่อกับแม่เห็น เพราะว่าทั้งสองเลิกรากันไปแล้ว ไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกันนอกจากเรื่องลูก และกลัวพวกท่านคิดมากด้วย
"ได้จ๊ะ" ชายหนุ่มรีบเดินมานอนลงข้างๆ แล้วซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกัน
"จะขยับมาทำไมใ
