"รุ้งเป็นอะไรไม่สบายหรือเปล่าลูก" ธิมาพรเห็นว่าทอรุ้งนั่งเงียบไม่พูดไม่จามาตลอดทางจนถึงบ้าน
"รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ"
"คงจะเกิดจากอาการแพ้ท้องนั่นแหละ"
"รุ้งขอตัวเข้าไปพักก่อนนะคะ"
"ได้สิจ๊ะ แล้วอย่าลืมทานยาของคุณหมอล่ะ" ธิมาพรพาลูกสะใภ้ไปฝากท้องมาแล้ว เพราะเห็นว่าลูกชายไม่ว่าง
"ค่ะ" เข้ามาถึงในห้อง เธอก็นั่งสมเพชตัวเองที่หน้ากระจก เพราะเธอไม่ต่างจากไปแย่งคนรักของคนอื่นมาเลย
"ไหนบอกว่าจะยังไม่กลับมาไงลูก" เสียงนั้นแว่วเข้ามาในห้อง ทอรุ้งรีบเช็ดน้ำตาออก แต่ก็ไม่ทัน เพราะประตูห้องได้เปิดเข้ามาก่อน
"เป็นอะไรร้องไห้ทำไม" ดินไม่ได้แวะคุยกับแม่เลย เขารีบเข้ามาหาเธอในห้อง
"อยากร้องไห้เฉยๆ ไม่ได้หรือไง การร้องไห้มันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ"
"ชอบคิดเอง แล้วก็เก็บมาร้องไห้ รู้ไหมว่ามันมีผลกระทบกระเทือนต่อลูก"
"ฉันขอโทษ"
"ขอโทษเรื่องอะไร"
"ก็ขอโทษที่ทำให้มีผลกระทบกระเทือนต่อลูกของนายไง"
