"มึงจะพังบ้านกูหรือไง" ดินพูดพร้อมกับปลดล็อกประตูบ้าน
หมั่บ! เข้ามาถึงชนกันต์ก็คว้าคอเสื้อขอดินแล้วใช้แรงกระชากเข้ามาหาตัว "เป็นมึงใช่ไหม!"
ดินก็ไม่ยอมแพ้ คว้าคอเสื้อของชนกันต์ไว้เช่นกัน
"เป็นกูคืออะไร!!"
"มึงเป็นพ่อของเด็กในท้องทอรุ้งใช่ไหม" ชนกันต์กัดฟันไว้เพื่อหยุดอารมณ์ตัวเอง แทบจะพูดออกมาไม่เป็นภาษา
"มึงหมายความว่ายังไง" มือที่ดินกำคอเสื้อชนกันต์ค่อยๆ คลายออกทีละน้อย เหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรง
"มึงทำอะไรลงไป มึงทำแบบนี้กับผู้หญิงที่รักมึง เทิดทูนมึง ไม่ว่ามึงจะทำให้เจ็บช้ำน้ำใจมากแค่ไหน เธอก็ยังทน มึงทำลงคอได้ยังไงไอ้ดิน!" นี่แหละมันคือสิ่งที่ชนกันต์อิจฉาดิน เขาพยายามจะทำให้ทอรุ้งหันมามองเขาบ้าง แต่สายตาของเธอกลับมีแต่ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้
"มึงเอาอะไรมาพูด มึงรู้ได้ยังไง"
"ก็หางมึงโผล่ขนาดนี้ แม้แต่ตอไม้ยังดูออก" จากแต่ก่อนที่ดินไม่เคยสนใจไม่เคยเหลียวแล ช่วงหลังมาเหมือนดินมีอารมณ
