เย็นของวัน
“อื้อ~~ ฮ้าาาา… เมื่อยจัง”
อะตอมบิดตัวไปมาเบาๆ หลังจากอาจารย์สอนเสร็จ ไหล่เล็กขยับคลายความตึง แต่แววตายังเต็มไปด้วยความล้า ถึงจะเลิกเรียนแล้วแต่เธอก็ยังกลับบ้านไม่ได้ เพราะยังต้องไปซ้อมเดินซ้อมบุคลิก และเรียนรู้การตอบคำถามสำหรับการประกวดดาวมหาวิทยาลัยในอาทิตย์หน้า
“ไปได้แล้วแก กลับบ้านกัน”
ลูกแพรเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน พยายามทำให้บรรยากาศดูเบาสบายเหมือนเดิม
“กลับได้ไงล่ะแก ฉันต้องไปซ้อมกับอาจารย์ลักขณาอีก”
อะตอมทำหน้ามุ่ยทันที
ลูกแพรชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะยิ้มแห้งๆ
“เออ…จริงด้วย ฉันลืมไปเลยอ่ะ”
เธอเพิ่งนึกออกว่าอะตอมมีภารกิจใหญ่รออยู่
“แล้วแบบนี้… ก็ต้องกลับค่ำเลยสิ”
ลูกแพรเอ่ยต่อเบาๆ
ยังไม่ทันที่อะตอมจะตอบ อาร์เธอร์ที่ยืนฟังอยู่ก็หันมาถามทันที
“กลับค่ำเหรอ”
น้ำเสียงนั้นฟังดูจริงจังขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ก็ไม่ถึงกับค่ำหรอก แต่ก็เกือบๆนั่นแหละ”
อะตอมตอบพลางยักไหล่ คำตอบ
