ภายในร้านอาหารสุดหรู
แสงไฟสีวอร์มโทนส่องสะท้อนกับแก้วคริสตัลบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเงียบสงบ แฝงไปด้วยความโรแมนติกจนอะตอมเผลอชะงักเท้า ก่อนจะหันไปมองคนที่เดินอยู่ข้างกาย
“พี่คีรินพาหนูมาที่นี่ทำไมคะ…”
เสียงใสเอ่ยถามเบาๆแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“ก็พามาทานข้าวไง ฉลองที่เราสองคนเข้าใจกันสักที”
เขาตอบเรียบง่าย แต่สายตากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
“หื้อ… แค่เข้าใจกันก็ต้องฉลองด้วยเหรอคะ”
อะตอมเอียงคอนิดๆ
คีรินยิ้มบางๆก่อนจะดึงเก้าอี้ให้เธออย่างสุภาพ มือใหญ่แตะพนักเก้าอี้แผ่วเบา
“ต้องฉลองสิครับ พี่ไม่ได้กินข้าวกับภรรยาของพี่มาหลายวันแล้วนะ”
เขาพูดเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
คำว่าภรรยาของพี่ ทำให้หัวใจของอะตอมสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“งั้นเหรอคะ…”
เธอพึมพำเบาๆก่อนจะนั่งลง
“ครับ…”
คีรินตอบสั้นๆ แต่แววตาที่มองเธออยู่ตรงหน้านั้น เต็มไปด้วยความคิดถึงที่ไ
