“คีริน… เรากลัว ฮึก… ฮื้อ~”
อลิซยังคงสะอื้นออกมาเสียงสั่น ร่างบางสั่นเทาเหมือนคนที่ยังไม่หายจากอาการตกใจ ดวงตาแดงก่ำเอ่อคลอด้วยน้ำตา มือเล็กกำเสื้อของตัวเองไว้แน่น ราวกับกำลังยึดอะไรสักอย่างไม่ให้ตัวเองพังลงไปกว่านี้
คีรินชะงักไปเสี้ยววินาที สายตาคมกริบมองเธออย่างประเมินสถานการณ์ ก่อนจะถอนหายใจยาว
"เฮ้ออออ"
มือหนายกขึ้นมาจับที่ไหล่ของเธอทั้งสองข้าง พร้อมทั้งจ้องมองใบหน้าของเธอนิ่ง
“เงยหน้ามองฉันก่อน”
เสียงเขาเข้ม แต่นิ่งพอจะทำให้คนฟังต้องหยุดสะอื้น
อลิซค่อยๆเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นไหว มองเขาเหมือนคนที่กำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย
คีรินเพียงแค่จับที่ไหล่ของเธอ เขาไม่ดึงเธอเข้ามาและไม่โอบกอดเธออย่างที่เธอต้องการ เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้นใกล้พอให้เธอรู้สึกอุ่นขึ้นมาเท่านั้น
“ตั้งสติแล้วฟังฉัน ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว รถอยู่ตรงนี้ ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครทำอะไรเธอได้”
เขาพูดช้าๆชัดทุกคำ สายตาคมจ้องมอ
