ลมหายใจที่เหลืออยู่

ผืนทรายขาวละเอียดของเกาะลับกลางมหาสมุทรแปซิฟิกดูหมองหม่นลงในสายตาของมิกะ แม้ดวงตะวันจะทอแสงสีทองอร่ามเพียงใด แต่มันก็ไม่อาจชดเชยความมืดมิดที่เกาะกินใจเธอมาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม ร่างบางในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวเดินโซเซลงไปในน้ำทะเลที่เย็นเฉียบ มือยังคงกำจดหมายเปื้อนเลือดของเคนชินไว้แน่นจนกระดาษยับย่น "เคนชิน... ถ้าคุณอยู่ที่นั่นจริงๆ ออกมาหาฉันเถอะนะ" มิกะพึมพำกับเกลียวคลื่น เสียงของเธอแหบพร่าจากการร้องไห้อย่างหนักมานับสิบวัน ทันใดนั้น เรือใบสีขาวลำเก่าที่เธอมองเห็นที่เส้นขอบฟ้าก็เคลื่อนเข้าใกล้ชายหาดมากขึ้น ร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนเรือดูซูบผอมและโชกไปด้วยบาดแผลที่พันด้วยเศษผ้าเก่าๆ เขาพยายามจะก้าวลงจากเรือแต่ขากลับทรุดลงกับพื้นทราย มิกะไม่รอช้าเธอวิ่งลุยน้ำทะเลที่สูงระดับอกพุ่งเข้าหาเขาอย่างไม่คิดชีวิต "เคนชิน! เคนชินจริงๆ ใช่ไหม!" มิกะโผเข้ากอดร่างยักษ์ที่บัดนี้ดูเปราะบางเหลือเกิน เคน