“ผมไม่ได้หวงแต่ที่ดินแปลงนั้นผม…”
“ทำไม ที่ดินแปลงนั้นมีอะไรเหรอสายฟ้า”
“ผม…”
เขาอยากจะพูดออกไปว่าที่ดินแปลงนั้นเขาตั้งใจเก็บไว้ให้ฟองจันทร์เป็นของขวัญในวันที่หล่อนอายุ 21 ปี แต่ยังไม่ทันจะให้ฟองจันทร์ก็มาหนีจากไปเสียก่อน
“ก็ที่แปลงนั้นมันสวยกว่าทุกแปลงไงครับ ผมตั้งใจว่าจะทำโฮมสเตย์หรือไม่ก็รีสอร์ตริมลำธาร เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้ามาพัก ตรงจุดนั้นน่ะเป็นโลเคชั่นที่ดีที่สุดนะครับแม่ แม่น่าจะปรึกษาผมก่อน”
“ทำไงได้ล่ะแม่ขายเขาไปแล้ว สายฟ้าก็ดูตรงอื่นแล้วกัน แหม… ทำอย่างกับเราอะมีเวลามากนักนะ จะไปทำโน่นทำนี่ แม่เห็นแค่งานในปางไม้กับงานที่โรงงาน ลูกก็ไม่มีเวลาจะให้แม่แล้ว และนี่จะไปทำรีสอร์ตทำโฮมสเตย์อะไรอีกล่ะ ถ้าไม่มีเวลาก็เก็บไว้ก่อนก็ได้ลูก หรือไม่ให้แดนดินมาช่วยทำก็ได้”
“ก็นั่นล่ะครับ ผมกะว่าจะให้นายแดนมาทำ แต่แม่ขายไปแล้ว… แล้วผมจะทำยังไงได้”
พงษ์นภดลพยายามข่มอารมณ์สุดฤทธิ์ จะอย่าง
