“ทำแบบนี้ทำไม?”
เดซี่เอ่ยถามเสียงสั่นด้วยความเสียใจ ขณะมองหน้าคนรักน้ำตาเอ่อขัง ร่างเล็กตัวสั่นสะท้าน รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังแหลกสลาย
“พี่ขอโทษ มันไม่ใช่แบบที่เธอคิด”
ธนินตอบกลับอย่างรู้สึกผิด แม้จะพยายามอธิบายมากขนาดไหน แต่มันก็ฟังไม่ขึ้น เมื่อภาพทุกอย่างตรงหน้ามันชัดเจนจนทำอะไรไม่ได้
“พอเถอะค่ะ”
“หมายความว่ายังไง เดซี่”
“เราจบกันแค่นี้”
ภาพความทรงจำ เมื่อหนึ่งปีที่แล้วไม่เคยลืมเลือน มันเป็นแผลฝังลึกในจิตใจมาตลอด มันเริ่มต้นจากที่เธอไว้ใจเขา คิดว่าเขาจะไม่ทรยศมัน จนสุดท้ายก็ได้รู้ความจริง…
ร่างเล็กนั่งถอนหายใจอยู่ริมระเบียง ขณะนึกถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อหนึงปีก่อน ความทรงจำระหว่างเดซี่กับธนิน แม้จะจบลงไปนานแล้ว แต่นึกถึงทีไร ความหนักอึ้งยังตีขึ้นมาบนอก กระป๋องแอลกอฮอล์ในมือเรียวถูกยกขึ้นดื่มรัวๆ เดซี่อยากลบเขาออกจากใจ ลบให้มันหายไปเหมือนกับไม่เคยมี
มหาลัย
ร่างเล็กนั่งเรียนด้วยท่าท
