ด้านม่านมุกวางสายแล้วก็เดินจากหน้าต่างห้องมานั่งลงบนเตียงนุ่มของตนเองช้า ๆ สมองคิดถึงคำพูดของมารดาไม่หยุด
‘คุณณนถามหาเราทุกวันเลยเหรอ เป็นไปได้ยังไง...’
ความไม่น่าเชื่อถือมีมากเกินกว่าครึ่ง จึงทำให้ม่านมุกตัดสินใจที่จะไม่คิดถึงผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี แต่ยิ่งสั่ง ยิ่งห้าม หัวใจเท่าไหร่ มันก็ยิ่งคิด ยิ่งคะนึงหาไม่หยุดหย่อน
“มุกเกลียดคุณณน... เกลียด ๆ ๆ ๆ เกลียดที่สุด...”
มันเป็นคำพูดที่พยายามจะสั่งให้หัวใจทำตามมากกว่าที่จะต้องการให้ใครได้ยิน เพราะมันช่างแผ่วเบาไม่ต่างจากสายลม
รามิลไล้นิ้วบนแก้มเนียนใสของพราวฟ้าอย่างเบามือ จ้องมองใบหน้าผุดผาดนั้นอย่างรักใคร่เต็มหัวใจ พราวฟ้างดงาม ยิ่งตอนหลับใหลคำว่านางฟ้าไม่มากไปสำหรับหล่อนเลยสักนิด
“เธอทำให้พี่รัก และเชือดคอพี่อย่างเลือดเย็น...”
ชายหนุ่มขบฟันแน่น ผุดลุกขึ้น จ้องมองสตรีที่นอนหลับอยู่เพียงลำพังในห้องโถงด้วยสายตากระด้าง เดือดดาล
“
