หลังจากจดทะเบียนที่เขตเรียบร้อยแล้ว รามิลก็เดินทางเข้าบริษัทฯ ไปสะสางงานที่ค้างไว้จนเที่ยง ก่อนจะโทรเรียกให้บุญมาก คนขับรถที่เขาสั่งให้ไปที่โรงงานใหญ่อีกแห่งหนึ่งเพราะกลัวพราวฟ้าจำได้มารับกลับบ้านแทนคนขับรถจำเป็นที่เขาดึงที่บริษัทฯ ไปใช้งานแทนมาหลายอาทิตย์
“ลุงบุญมากจ๊ะ หลบหน้าพราวมาได้ตั้งนานนะ” หญิงสาวแซวเมื่อลุงบุญมากคนที่ไปเหมาก๋วยเตี๋ยวที่ป้าอ่อนขายประจำมาเปิดประตูรถให้หล่อนกับรามิล
ลุงบุญมากไม่กล้าตอบ ได้แต่หัวเราะแหะ ๆ หน้าหดเหลือสองนิ้ว ต้องเงยหน้ามองเจ้านายหนุ่มให้หาทางช่วยเหลือ
รามิลเห็นบุญมากกำลังอึดอัดจึงพูดขึ้น “พี่สั่งบุญมากเองแหละ พราวอย่าไปดุแกเลย...”
พราวฟ้าระบายยิ้ม ช้อนตามองคนตัวโตที่ยืนอยู่ไม่ห่าง “เข้าข้างกันใหญ่เลยนะลูกพี่ลูกน้อง อย่างนี้มันน่าให้นอนนอกห้องคืนนี้นัก” หญิงสาวแกล้งว่าขณะก้าวขึ้นรถตามรามิล
ชายหนุ่มทำหน้าตื่นตกใจ “ได้ไง... ไม่เอานะ พี่ทนไม่ไหวหรอก”
