“ครับ แม่”
“รับสายแม่ได้แล้วเหรอ แกมัวทำอะไรอยู่เจ้าไม้ นี่แม่โทรจนมือจะหงิกอยู่แล้ว หรือมัวแต่นอนกับผู้หญิงคนนั้น ฮะ”
มณี ตวาดแหวจนคนเป็นลูกต้องเอาโทรศัพท์ออกห่าง พ่นลมหายใจระบายความอึดอัดเพราะรู้ดีว่าคนเป็นแม่เอาแต่ใจแค่ไหน
“แม่พูดอะไรครับ”
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง แกคบกับใครอยู่ตอนนี้ อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะ”
“แม่ไอ้เวย์บอกสินะครับ” ไม้หมอนทำหน้าเซ็งจัด จุดบุหรี่สูบทันที
“ใช่ นี่ถ้าคุณวันไม่หวังดีโทรมาบอกแม่ว่าแกไปคว้าผู้หญิงชั้นต่ำมาเป็นแฟน แม่ก็คงไม่มีวันได้รู้ แม่สั่งแกไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่ายุ่งกับผู้หญิงพวกนี้ อย่าคบใครเป็นตัวเป็นตน เพราะพ่อกับแม่หมายตาหนูมิรินให้แกแล้ว”
คนเป็นลูกถอนหายใจ ดับบุหรี่ลงในถาดแล้วเสยผมอย่างหงุดหงิด ตอนนี้แค่บุหรี่คงเอาความเครียดของเขาไม่ลง
“ผมรักเอมิครับแม่ มิรินอะไรของแม่ ผมไม่เอา”
“หุบปากไปเลยนะเจ้าไม้ แกรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย” คนเป็นแม่ตวา
