“คืนนี้ถ้าไม่เหนื่อยเกินไป นายกลับไปท่องและเขียนตัวอักษรฮิรางานะเพิ่มเติมด้วยนะ ภาษามันต้องใช้บ่อย ๆ มันถึงจะจำเข้าไปในสมองแล้วลืมยาก”
เอมิโยะพูดขึ้นเมื่อสอนให้ไม้หมอนเขียนและท่องตัวอักษรฮิรางานะของภาษาญี่ปุ่น แม้เขาจะเป็นคนเก่งมาก แต่ภาษาที่ไม่คุ้นเคยก็ถือเป็นการปราบเซียน ยังจำบางตัวสับสนกันอยู่
“อืม ยากเหมือนกันนะ”
“ของใหม่ก็แบบนี้แหละ แต่ถ้านายจำได้ขึ้นใจแล้วนายจะรู้สึกว่ามันไม่ได้ยากขนาดนั้น นี่ก็เป็นการเริ่มต้นที่ดีเลย ไม่ต้องกลัว นายพูดภาษาญี่ปุ่นได้แน่นอน บอกแล้วไงว่าการันตี ฉันจะสอนจนกว่าจะสอบวัดระดับผ่าน”
“ขอบใจนะ”
“งั้นนายเขียนอีกสักสองรอบ เดี๋ยวฉันมาตรวจ”
ครูภาษาญี่ปุ่นคนสวยที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษาคว้าโทรศัพท์มือถือแล้วเดินออกไปยังระเบียง กดส่งข้อความหาคนรักตั้งแต่เช้าแต่เขากลับไม่อ่านและไม่ตอบเธอเลยแม้แต่ข้อความเดียว จึงตัดสินใจโทรหาทั้งที่ช่วงนี้เขาสั่งห้ามเพราะบอกว่าทำงา
