“ลม กลับบ้านได้แล้ว”
ขวัญข้าวปลุกคนตัวโตตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนเวลาที่ทุกคนในครอบครัวของเธอจะตื่น ยกเว้นแม่บ้านที่ตอนนี้น่าจะกำลังง่วนกับการทำกับข้าวอยู่ในครัว
“ยังไม่สว่างเลย นอนต่ออีกหน่อยสิ”
รั้งร่างบอบบางมากอดแน่น ๆ แต่เธอกลับดิ้นหนี
“ไม่ได้ เดี๋ยวแม่ตื่น ช่วงนี้พี่ขุนยิ่งไปเรียนแต่เช้าอยู่ด้วย”
“อืม เหมือนยังไม่ค่อยได้นอนเลย ทำไมคืน ๆ หนึ่งมันผ่านไปเร็วจัง”
“ก็ใครใช้ให้แกเดี๋ยวปลุก ๆ ฉันมาปล้ำล่ะ ตะกละเอง ช่วยไม่ได้”
เธอขยับตัวออกจากอ้อมกอดแล้วคลานลงจากผ้าห่มผืนหนาที่ใช้ปูนอนมาทั้งคืนเพื่อหยิบเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนพื้นมาส่งให้เขา
วายุลุกขึ้นนั่งด้วยความงัวเงีย ผมยุ่งฟูไม่เป็นทรง มองคนตัวบางเปลือยเปล่าที่รีบสวมชุดนอนที่ถูกเขาถอดทิ้งตั้งแต่เมื่อคืนแล้วอมยิ้มร้าย
“ว้าย แกทำอะไร”
“ใส่ทำไมไม่รู้ ยังไงก็โดนถอดอยู่ดี”
ขวัญข้าวจะลุกหนี แต่เขากลับดึงเธอลงมานอนใต้ร่างอย่างรวดเร็ว ทั้งยังซ
