“ทำไมเขาทำกับฉันแบบนี้ เขาคงเห็นฉันโง่มาก แม่ง ฉันโคตรเสียใจเลย เสียศักดิ์ศรีด้วย ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ฉันเกลียดมัน”
เอมิโยะที่เมาจนแทบทรงตัวไม่อยู่บ่นพึมพำแบบเดิม ๆ เป็นรอบที่เท่าไรก็จำไม่ได้ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดอีกแล้ว
ไม้หมอนนั่งมองเธอเงียบ ๆ มานาน เขาไม่พูดอะไรเลย ไม่ปลอบใจ ไม่ก่นด่า ไม่ให้สติ แต่ก็ไม่ยอมจากไปไหน
“ผู้ชายแม่งเฮงซวยจังวะ ไอ้เหี้ย...”
คนเมาตะโกนลั่นแข่งเสียงเพลงดังกระหึ่มในผับหรู มือรินเหล้าแต่ความเมาก็ทำให้มันหกรดโต๊ะมากกว่าลงแก้ว อีกมือคว้าน้ำแข็งใส่ลงไปแล้วเทโซดาตาม ซึ่งก็เหมือนเดิมคือมันหกเรี่ยราดเสียมากกว่า
“ฮือ มึงจำไว้เลย...”
มือปาดน้ำตาออกจากแก้ม ยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกรวดเดียวหมด ก่อนจะวางกระแทกแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังแล้วลุกพรวดขึ้นยืนโซเซ ไม้หมอนจึงลุกขึ้นประคอง
“เอมิ...”
“อือ ปวดฉี่”
“ฉันพาไป”
ไม่หมอนประคองพาคนตัวบางที่เดินโซเซไปยังห้องน้ำหญิง
