“ไปทำเอง ฉันจะรีบขึ้นเรียน ส่วนเรื่องอื่นไม่อยากฟัง เราเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่ต้องมาอธิบาย” เธอสลัดมือเขาทิ้งอีกครั้ง
“แล้วเธอเดินหนีฉันทำไม ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอะไร”
“แล้วใครบอกล่ะว่าไม่รู้สึก ฉันรู้สึก แค่ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากฟัง แค่นี้ไม่เข้าใจหรือไง ทำไมยิ่งโตยิ่งโง่”
“ฉันจะโง่กว่านี้อีก ถ้าไม่มีเธอคอยอบรมสั่งสอน อย่าทิ้งฉันไปเลยนะข้าว”
มือใหญ่คว้ามือเล็กมากุม ขวัญข้าวตกใจ หันมองหน้าเพื่อนที่ตอนนี้กำลังมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเพราะเพื่อนของเขายืนหายใจรดต้นคออยู่
“พวกแกเป็นบ้าอะไรไปกันหมด ไปเรียนได้แล้ว อย่ามาวุ่นวายว่ะ ก็เลิกกันไปแล้ว” ขวัญข้าวโวยวายแทนเพื่อน
“พวกฉันไม่มีเรียน อาจารย์ยกเลิกคลาสเพราะเมียคลอดลูก”
“แต่พวกฉันมี ถอยไป”
คนตัวบางคว้ากระเป๋าสะพายแบรนด์เนมจากเก้าอี้ แล้วผลักอกแกร่งให้ถอยห่างพร้อมก้าวเดินพร้อมกันทั้งสามคนโดยที่โมนายืนละล้าละลังอยู่
แต่ทั้งสามสาวกลับเดินไปได้
