“พี่ตะวันไม่น่าพูดเรื่องนั้นเลย ที่จริงข้าวบอกพ่อแม่เองก็ได้ค่ะ”
“ก็เห็นข้าวยังไม่ขอนี่ครับ”
“มันอีกตั้งหลายวัน”
“พี่ขอให้นี่แหละครับ ดีแล้ว ท่านทั้งสองจะได้สบายใจว่าพี่ให้เกียรติข้าว ไม่ได้แอบลักกินขโมยกินลูกสาวท่าน และพี่จริงจัง พร้อมจะแต่งงานดูแลข้าวไปตลอดชีวิต”
เหตุผลของเขาทำเธอพูดไม่ออก จึงลอบถอนหายใจเบา ๆ
“พี่ตะวันกินข้าวหรือยังคะ”
“เรียบร้อยแล้วครับ กินกับพ่อแม่ข้าวนั่นแหละ เลยมานั่งรอข้าวอยู่ในห้องนี้ไงครับ แบตหมดเหรอ พี่โทรหาข้าวไม่ติดเลยตั้งแต่บ่าย”
“เอ่อ ค่ะ ข้าวลืมเอาที่ชาร์จไป แล้วก็ไม่ได้หยิบมือถือมาดู เลยไม่รู้ว่ามันแบตหมด”
เธอไม่ได้โกหก เพราะเธอไม่ได้มีเวลาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูเลยแม้แต่น้อย เพราะเพื่อนรักแทบไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาหายใจ
“วันหลังอย่าทำแบบนี้นะครับ พี่เป็นห่วง”
“ค่ะ ขอโทษค่ะพี่ตะวัน”
วายุถือกล่องผลไม้ที่หั่นอย่างสวยงามเข้ามาในบ้านของขวัญข้าวแล
