เมื่อวายุกลับถึงบ้านก็รีบอาบน้ำ พอแต่งตัวเสร็จแล้วจึงออกมาโทรหาใครบางคนที่ระเบียง
มือกดโทรออก แต่ดวงตาคมกริบกลับมองไปยังผ้าม่านที่ปิดสนิท เห็นแสงสว่างราง ๆ ที่ทำให้รู้ว่าเธอยังไม่นอน
ขวัญข้าวที่เพิ่งทบทวนบทเรียนด้วยความอ่อนเพลียยกมือปิดปากหาวหวอด ในใจคิดอยากเลิกทำงานพิเศษ แต่ไม่รู้จะบอกพ่อแม่ว่าอย่างไรที่เธอมีเงินลงทะเบียนเรียนจนจบโดยที่ไม่ได้ทำงานอีกแล้ว
กำลังจะปิดไฟเข้านอน โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนสายเรียกเข้าอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ตะวันที่เธอเพิ่งคุยกับเขาเสร็จ
เธอกดตัดสายไปหลายครั้ง แต่วายุก็ยังโทรเข้ามาไม่หยุด จึงตัดสินใจกดรับสาย
“โทรมาทำไม”
“เธอเป็นยังไงบ้าง” เขาไม่ตอบแต่สวนถามกลับ
“ยังไม่ตาย”
“ข้าว พูดดี ๆ”
“ก็ยังไม่ตาย แค่อายที่เด็กไม่มีหัวคิดของแกตามมาอาละวาดฉันถึงที่ โคตรขายขี้หน้า แล้วแกจะให้ฉันพูดจาดี ๆ กับแกอีกเหรอ”
“เธอไม่ได้โดนมินอาตบเหรอ”
“โดนตบเหรอ ใครบอกแก อย่า
