มาร์คัสถามพลางจูบไซ้ซอกคอผม ครั้งนี้สุ้มเสียงของเขาจริงจัง จากที่ชอบพูดเล่นแกล้งเย้ายั่วผมต่างๆ นานา
“มาก... ”
ผมตอบสั้นๆ ขณะที่ยังรู้สึกได้ว่าน้ำรักขุ่นข้นของเขายังฉีดทะลักเข้ามาในตัว สองแขนของผมกอดรัดลำตัวชื้นเหงื่อของเขาเอาไว้แน่น ค่อยๆ ลูบไล้ลงมาที่บั้นเอวหนาของเขา รั้งให้เนื้อกับเนื้อเสียบเข้าหากันแน่น
“ฉันรักนาย... ”
เสียงของมาร์คัสจริงจัง ผมไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยประโยคนี้ออกมา ผมอยากให้เขาคิดกับผมแค่ผู้ชายร่านสวาท หรือไม่ก็ผู้ชายรักสนุกคนหนึ่ง อย่างประโยคที่ว่า ‘น้ำแตกแล้วแยกกัน’ ก็น่าจะดีกว่า เพราะว่าการแสดงความรู้สึกใดๆ ที่บอกเป็นนัยถึงความผูกพัน... ยิ่งทำให้ผมรู้สึกกลัวกับสัมพันธ์สวาทลับๆ ในครั้งนี้
“ฉันรักนาย... แล้วนายล่ะ... รักฉันไหม”
มาร์คัสถามอีก ดวงตาซึ้งที่มองมาทำเอาผมขนลุก
“นายลืมฉันเสียเถอะมาร์คัส... ความรักของนายจะยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวด ห่างๆ กันไปนายก็จะลืมฉันไป
